|
ZASADY
WALKI |
Szermierka sportowa to trzy konkurencje:
floret, szabla i szpada. Konkurencje te
różnią się między sobą ważnym polem
trafienia, wyglądem broni i zasadami
sędziowania. Walki szermiercze odbywają
się na planszy o dł. 14 m i szer. 1,5-2
m. Przed i po każdej walce szermierze
pozdrawiają się ukłonem szermierczym, a
dodatkowo przy pożegnaniu podają sobie
nieuzbrojone ręce. Na tzw. linii postawy
szermierczej zawodnicy ustawiają się
przed rozpoczęciem walki oraz po
przyznaniu punktu któremuś z nich.
|
|
Pole walki
|
 |
A - aparat elektryczny B - linia
środkowa C - linia ustawienia D - pole
ostrzegawcze E - linia końcowa F -
wybieg w postawie szermierczej
|
W
szermierce rozgrywają się zawody
indywidualne i drużynowe. W turniejach
indywidualnych walczy się do 15 trafień
(czas walki 3 razy po 3 min), a w
drużynowych 3-osobowe drużyny walczą
systemem sztafetowym tzn., że kolejna
para walczących przejmuje wyniki walki
pary poprzedniej. Kolejne walki
następują co 5 trafień do uzyskania
przez jeden z zespołów 45 trafień. Czas
walki w turnieju drużynowym wynosi
maksymalnie 4 minuty.
|
Komendy wydawane
przez sędziego.
|
|
en garde
- postawa szermierza
prest/pretes - gotowi/gotowe
allez - naprzód
halte - stój
touche/touchee -
trafiony/trafiona
|
|
Sygnalizator
|
|
 |
Lampka zielona i czerwona -
sygnalizacja trafienia w ważne pole
Lampka biała (tylko we florecie) -
sygnalizacja trafienia w nieważne
pole
|
|
Floret
|
|
Broń
kolna. Trafienia zadaje się pchnięciem
umieszczając koniec broni (tzw. puntę)
na polu trafienia. Ważnym polem
trafienia jest cały tułów z podbrzuszem.
Nie zalicza się trafień w maskę, nogę
czy rękę. Obowiązuje tzw. Konwencja,
czyli pierszeństwo jednych akcji przed
innymi akcjami. Oznacza to, że przy
obopólnych trafieniach punkt otrzymuje
zawodnik, który wykonał "uprzywilejowaną
akcję". |
|
 |
Podstawowe zasady konwencji:
- natarcie jest lepsze od
przeciwnatarcia
- aby znieść pierwszeństwo natarcia,
należy się obronić (wykonać zasłonę i
odpowiedź)
- tzw. linia ma pierwszeństwo przed
natarciem
|
|
Broń- Floret
|
|
|
|
|
|
Szabla
|
|
Broń
sieczno- kolna. Trafienia zadaje się
głównie cięciami oraz (rzadko)
pchnięciami. Ważne pole trafienia to
tułów od pasa w górę oraz ręce i głowa.
Obowiązuje tzw. Konwencja, czyli
pierszeństwo jednych akcji przed innymi
akcjami. Oznacza to, że przy obopólnych
trafieniach punkt otrzymuje zawodnik,
który wykonał "uprzywilejowaną akcję".
|
|
 |
Podstawowe zasady konwencji:
- natarcie jest lepsze od
przeciwnatarcia
- aby znieść pierwszeństwo natarcia,
należy się obronić (wykonać zasłonę i
odpowiedź)
- tzw. linia ma pierwszeństwo przed
natarciem
|
|
Broń- Szabla
|
|
Szabla, jednosieczna, długa broń biała o
zakrzywionej głowni, przeznaczona
głównie do cięcia, choć niektóre jej
konstrukcje umożliwiały wykonywanie
pchnięć. Szabla posiadała 3 typy
rękojeści: otwartą, półotwartą i
zamkniętą. Używana od starożytności po
XX w., w Europie rozpowszechniła się pod
wpływem kontaktów z ludami Wschodu. W
XVI w. wykształcił się typ szabli
polskiej, wywodzącej się pośrednio od
szabli wschodniej, a bezpośrednio od
węgierskiej. Powszechna w użyciu do II
Wojny Światowej, obecnie służy jako broń
boczna i paradna, a także jako broń
sportowa w szermierce. |
|
 |
|
Szpada
|
|
Broń
kolna. Trafienia zadaje się pchnięciem
umieszczając koniec broni (tzw. puntę)
na polu trafienia. Ważne polem trafienia
to całe ciało. Nie ma konwencji.
Wszystkie akcje są "równe". Wystarczy
trafić, aby zdobyć punkt. Przy
trafieniach obopólnych obaj zawodnicy
otrzymują punkt. |
|
 |
|
Broń- Szpada
|
|
Szpada, długa broń biała
przeznaczona do kłucia, o prostej,
wąskiej, obosiecznej głowni, zamkniętej
rękojeści z kulistą głowicą oraz jelcu
złożonym z kabłąka i tarczy ochronnej.
Szpada wykształciła się na zachodzie
Europy w 1. poł. XVII w. Powszechna w
użyciu w XVII-XVIII w., w XIX w.
pozostała bronią wyższych oficerów i
urzędników. Obecnie używana jako broń
sportowa w szermierce. |
|
|
|
 |
